Tołpa Green Oczyszczanie — łagodny żel do mycia twarzy

Dzisiejszy post poświęcę kosmetykowi znanej marki Tołpa, który nie zachwycił mnie jakoś specjalnie, nie zrobił mi żadnej krzywdy — był po prostu "ok".

Co o nim pisze producent?

Żel oczyszcza skórę z makijażu i zanieczyszczeń. Jest łagodny i można go używać do demakijażu oczu i ust. Nawilża i odświeża. Łagodzi podrażnienia i przywraca komfort. Należy zużyć w ciągu 3 miesięcy po otwarciu. 

   

Moja opinia

Żel zamknięty jest w plastykowej, przezroczystej tubce. Osobiście lubię takie opakowania, ponieważ mogę kontrolować ilość zużytego produktu. Zamknięcie typu "klik" jest solidnie wykonane, wręcz powiedziałabym, że zbyt ciężko się go zamyka i otwiera.

Zapach żelu jest bardzo przyjemny i delikatny. Sam produkt, który jak pisze producent jest hypoalergiczny i przeznaczony do skóry wrażliwej, suchej oraz mieszanej — faktycznie nie robi żadnej krzywdy. Nie podrażnił mnie, nie uczulił, ale niestety nie do końca sprawdził się jako kosmetyk do demakijażu. Nie radził sobie z tuszem do rzęs i albo musiałam ponownie zmywać nim twarz albo sięgałam po inny produkt pielęgnacyjny. W związku z tym, że żel fajnie mył i odświeżał twarz, ale nie sprawdził się u mnie, jako produkt przeznaczony do demakijażu, wprowadziłam go do porannej pielęgnacji. I tutaj sprawdził się rewelacyjnie — skóra jest miękka i delikatna w dotyku, nie ma efektu ściągnięcia i przesuszenia skóry. Konsystencja, jak sama nazwa wskazuje jest żelowa. Kosmetyk dobrze rozprowadza się po twarzy, a w zetknięciu z wodą delikatnie się pieni.

Myślę, że jak tylko będę poszukiwała produktu zmywającego i oczyszczającego skórę, ale z pominięciem demakijażu, na pewno wrócę do tego żelu. Za 150 ml tubkę trzeba zapłacić około 17 zł.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk "Podróż do miasta świateł. Rose de Vallenord" tom 2

Opis książki

"Rose i Nina, mimo że żyją w zupełnie innych czasach, mają bardzo podobne doświadczenia. Obie wyruszają w podróż do miasta świateł ze złamanym sercem. Obie, wbrew faktom, żywią nadzieję, że pobyt w Paryżu przyniesie ukojenie. Czy te oczekiwania się spełnią?Podążająca śladem Róży Nina pragnie wyjaśnić zagadkę serii kradzieży obrazów słynnej malarki. Na jej drodze pojawi się fascynujący i tajemniczy kolekcjoner sztuki z Argentyny. Razem spróbują się dowiedzieć, kto i dlaczego kradnie dzieła Rose de Vallenord.

Tylko czy na pewno Nina może mu zaufać?

Małgorzata Gutowska-Adamczyk znów zabiera czytelników w fascynującą podróż do dziewiętnastowiecznej i współczesnej Francji, snując opowieść o dwóch wyjątkowych kobietach. Równie ważnym bohaterem książki czyni Paryż – niezwykłe miasto, w którym zarówno cierpienie, jak i szczęście odczuwa się ze zdwojoną intensywnością.

Po bestsellerowej "Cukierni Pod Amorem" zapraszamy na kolejną wyśmienitą ucztę literacką, która urzeka opowieścią o czasach minionych, pełnych nostalgicznego piękna."

Uwielbiam powieści, które przenoszą mnie w przeszłość. Lubię wyobrażać sobie ludzi z epoki, czuć atmosferę tamtych dni. Dziwne, ale nie przepadam zbytnio za filmami kostiumowymi. Odbierają mi one możliwość tworzenia klimatycznego tła dla przedstawianych zdarzeń.

Serię "Podróż do miasta świateł" rozpoczęłam, jak już wspominałam, od tyłu. Ponieważ najpierw do mojej biblioteczki trafiła wygrana książka "Rose de Vallenord", a nie miałam dostępu do "Róży z Wolskich" — sięgnęłam po ten pierwszy tytuł. Nie ukrywam, że moją uwagę przyciągnęła piękna okładka, iście z XIX wieku.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk prowadzi narrację dwutorowo. Fragmenty, które przenoszą nas w koniec XIX i początek XX wieku opisują historię Róży z Wolskich Vallenord. Natomiast fragmenty współczesne opisują perypetie Niny Hirsch, historyk sztuki, która pisze pracę na temat twórczości Rose de Vallenord. Akcja osadzona jest we Francji, w głównej mierze w Paryżu.

Nina zbiera materiały do pracy naukowej. Idzie jej to opornie. Wydarzenia nabierają tempa, gdy poznaje tajemniczego Rubena. W zasadzie wątek ten przypomina mi początek znajomości Róży z Jean-Pierrem. Nie chciałabym streszczać książki, dlatego napiszę jedynie, że Nina przeżyje chwile uniesień oraz grozy.

Według mnie najciekawszy w całej powieści jest wątek Róży. W retrospekcjach autorka doskonale oddała atmosferę epoki i przemian, które następowały. Dzięki niej przebywamy na dworach arystokratycznych, chłoniemy atmosferę miasta miłości i sztuki, z klimatycznymi kawiarniami i wystawami. Jesteśmy świadkami rewolucji w wielu dziedzinach życia. Dowiadujemy się, jaka panuje opinia o niezamężnych kobietach oraz, co przeżywa na co dzień osoba wchodząca do sfery arystokratycznej. Tę, wydawałoby się, beztroskę i radość przyćmiewają działania wojenne, które nie ominęły Francji. Na tle wydarzeń społeczno-politycznych poznajemy dzieje polskiej malarki. Jej życie nie było usłane różami, jednak do końca walczyła. Walczyła o siebie, swoje marzenia, swoje szczęście. Uważam, że poniekąd udało jej się to. Należy cały czas mieć w pamięci okres historyczny, o którym mówimy i rolę kobiety, jaką jej w nim przypisywano. Trochę gorzej poradziła sobie autorka z wątkiem współczesnym. Zabrakło mi tego czegoś, co sprawiłoby, że po zamknięciu książki miałabym ochotę powiedzieć — wow!

Mimo tego uważam, że jest to książka godna polecenia na zbliżające się długie jesienne wieczory.

O pierwszym tomie serii pisałam TUTAJ. 

Kategoria: Literatura współczesna

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Liczba stron: 480 

ISBN: 978-83-10-12329-9 

Essence — wodoodporny tusz get big lashes i pogrubiający puder do rzęs

W dzisiejszym poście opowiem o produktach marki Essence i pokażę, jak po ich zastosowaniu wyglądają rzęsy.

Co o nich pisze producent?

1. Wodoodporny tusz get big lashes

Zwiększona objętość i spektakularne pogrubienie. Wodoodporny. Testowany dermatologicznie. Oglądanie wzruszających momentów w telewizji to nie problem z pogrubiającą maskarą wodoodporną. Gwarantuje perfekcyjny makijaż oka bez rozmazywania nawet podczas pływania w basenie! Na niej możesz polegać. Za 12 ml trzeba zapłacić około 12 zł.

2. Pogrubiający puder do rzęs

Ten produkt do rzęs składa się z syntetycznych włókien, dzięki którym uzyskamy rewelacyjny efekt pogrubionych rzęs. Sposób użycia: pomalować rzęsy swoim ulubionym tuszem, następnie nanieść na jeszcze wilgotny tusz puder za pomocą dołączonej szczoteczki do opakowania, a następnie nałożyć kolejną warstwę naszego ulubionego tuszu. Takim sposobem osiągniemy teatralny wygląd rzęs.Za 5 g zapłacimy około 14 zł.

Test i moja opinia
Tusz do rzęs zamknięty jest w sporej buteleczce koloru niebieskiego. Szczoteczka tuszu jest duża, ale mi to nie przeszkadza, bo lubię takie szczoteczki. Zrobiona jest z gęstego włosia. Nabieranie odpowiedniej ilości tuszu i równomierne rozprowadzanie go na rzęsach nie sprawia mi trudności. Kosmetyk ma ładny odcień czerni.

 

Tusz pogrubia i wydłuża rzęsy. Może nie daje spektakularnego efektu "sztucznych rzęs", ale mi to pogrubienie w zupełności wystarczy. Szybko wysycha, co jest plusem, bo unikamy efektu "pandy", nie kruszy się, nie osypuje — nawet po całym dniu. Tusz, w zwykłych warunkach, jest faktycznie wodoodporny. Nie testowałam go natomiast w warunkach ekstremalnych. 

Pogrubiający puder do rzęs nie ma konsystencji pudrowej ;). Są to włókna, które przypominają trochę watę. Produkt zamknięty jest w estetycznym, przezroczystym słoiczku, do którego dołączona jest szczoteczka do nakładania pudru. Sama aplikacja kosmetyku jest sporym wyzwaniem, gdyż włókienka rozsypują się dookoła, a gdy na szczoteczce znajdzie się za dużo produktu, osypuje się po twarzy i czujemy go w oku. 

Nie zauważyłam jakiegoś mega wydłużenia i pogrubienia, ale możliwe, że byłoby inne, gdybym zastosowała zwykłą maskarę, a nie wydłużająco-pogrubiającą. 

Przejdźmy do efektów testu ;)

Rzęsy z nałożonym pudrem 

Druga warstwa tuszu

Efekt końcowy

 

Sanase — Chocolaterapia peeling dotleniający

Peeling, o którym będę dzisiaj pisała znalazłam w walentynkowej edycji pudełka beGlossy z najlepszymi kosmetykami 2014 roku. O zawartości pudełka pisałam tutaj KLIK. 

Co o nim pisze producent?

Enzymatyczny peeling dotleniający, który dostarcza skórze tlen oraz nadaje jej gładkość i miękkość. Oczyszcza skórę, usuwając nadmiar sebum.

Moja opinia

Peeling zamknięty jest w klasycznej tubce, która posiada zapięcie na tak zwany "klik". Zapięcie jest trwałe, dobrze się zamyka i otwiera, nic się nie urywa, nie odrywa i nie odpada.

Kosmetyk ten jest produkcji hiszpańskiej i niestety nie posiada informacji w języku polskim. Żeby dowiedzieć się, w jaki sposób należy go stosować trzeba:

1. znać język hiszpański

2. znać język angielski

3. poszukać odpowiedzi w internecie

  

Konsystencja, skład i działanie kojarzą się raczej z maseczką a nie z peelingiem. Jest to bardzo gęsty produkt koloru jasnobrązowego. Jak dla mnie, to pachnie on kawą, a nie czekoladą, co nie zmienia faktu, że zapach mi odpowiada. 

Peeling rozsmarowuje się na twarzy jak krem. Pozostawia się go na kilka—kilkanaście minut (ja czekam 15 minut), a następnie zmywa ciepłą wodą. W czasie jego działania nie odczuwa się nieprzyjemnego ściągnięcia ani zasychania produktu. 

Peeling mnie nie podrażnił ani nie uczulił. Po jego zastosowaniu cera jest miękka i delikatna w dotyku. Kosmetyk lekko wyrównuje koloryt skóry i matuje. Dość dobrze radzi sobie z oczyszczaniem skóry z nadmiaru sebum i martwego naskórka. Cieszę się, że miałam okazję go wypróbować, ale w regularnej cenie go nie kupię, bo uważam, że 34 zł za 75 ml to stanowczo za dużo, gdyż na rynku jest wiele tańszych, a tak samo skutecznych peelingów.     

Murzynek z orzechami według siostry Anastazji

Murzynek to ciasto, które znają chyba wszyscy — ciemne, kakaowe, z polewą czekoladową. Siostra Anastazja w swoim przepisie zamieniła polewę na masę orzechową. Zmiana ta sprawiła, że murzynek nabrał nowego charakteru. Ciasto szybko się przygotowuje i szybko znika z blachy. Przepis opracowany jest na foremkę o wymiarach 23x38 cm.

Składniki na ciasto:

25 dag margaryny lub masła

1 i 1/2 szklanki cukru kryształu

3 łyżki kakao

1 cukier waniliowy

1/2 szklanki wody

4 jaja

2 i 1/2 szklanki mąki pszennej

2 łyżeczki proszku do pieczenia

Wykonanie:

Margarynę lub masło, cukier, kakao i wodę podgrzewać aż do zagotowania, następnie odstawić do przestygnięcia. Do ostudzonego syropu dodać żółtka, mąkę i proszek do pieczenia. Białka ubić i delikatnie wmieszać do ciasta. Ciasto wyłożyć na blaszkę i piec około 40 minut w temperaturze 180 stopni Celsjusza.

Składniki na masę:

30 dag orzechów krojonych

20 dag cukru kryształu

20 dag masła

1 cukier waniliowy

5 łyżek wody

Wykonanie:

Składniki zagotować, przestudzić i wyłożyć masę na upieczony murzynek.

Smacznego!

Maria Ulatowska "Kamienica przy Kruczej"

Opis książki

"Krucza 46 – wspólny adres, od którego zaczyna się każda historia w tej książce.
Dzieje zwykłych ludzi na tle czasów, w których przyszło im żyć. Losy mieszkańców pewnej warszawskiej kamienicy od roku 1937 do końca XX wieku. Tosię i Piotra wiele dzieliło, ale łączył adres, który w ich świadomości został na zawsze. Przedzierając się przez wojnę, okupację, powstanie, lata powojenne i wszystkie przemiany dziejowe, starali się zwyciężać okropności dnia codziennego. Miłość, trudne wybory, rozstania, walka o przetrwanie i o zachowanie własnej tożsamości – szukali własnego szczęścia bez względu na wszystko. I najważniejsze – z optymizmem, dzięki któremu wszystko może się udać. A czasami… uda się coś, o czym nie śmiało się nawet marzyć." 

W dobie rozwoju technologicznego i wyścigu szczurów nie ma czasu na pogawędki sąsiedzkie, wspólne prace i spotkania towarzyskie. Z sentymentem i zazdrością wracamy pamięcią bądź słuchamy opowieści o "dawnych" czasach, gdy nie było telewizji, a o komputerach i internecie nikomu się nawet nie śniło. Ludzie więcej czasu spędzali ze sobą, byli życzliwsi i bardziej pomocni. Atmosferę dobrych stosunków międzyludzkich świetnie oddaje kultowy już serial "Dom", możemy ją również znaleźć w powieści Marii Ulatowskiej "Kamienica przy Kruczej".

Głównymi bohaterami są Antonina i Piotr — oboje doświadczeni przez los, z bagażem własnych przeżyć, cierpień i radości, spragnieni miłości. Historia ich życia bierze swój początek w kamienicy przy ulicy Kruczej 46, aby zatoczyć koło i u kresu ich życia wrócić pod ten adres. Tytułowa kamienica to takie miejsce, w którym wszyscy się znają, pomagają sobie, wspierają się w trudnych momentach. Dobre relacje międzyludzkie zostają zachowane również wtedy, gdy po II wojnie światowej ocalałych mieszkańców przesiedlono na inne osiedle. 

W książce znajdziemy zwykłych ludzi, którzy musieli zmierzyć się z tym, co przyniosła im wielka polityka. Historia opisana w powieści rozpoczyna się tuż przed II wojną światową. Losy kilku rodzin, a zwłaszcza Tosi i Piotra poznajemy na przestrzeni kilkudziesięciu trudnych dla Polski lat. Razem z nimi przeżywamy II wojnę światową, Powstanie Warszawskie, emigrację, PRL, aż docieramy do 2001 roku. Autorka bawi się chronologią, ale nie jest to zabieg irytujący i w żaden sposób nie przeszkadza w odbiorze powieści.

W "Kamienicy przy Kruczej" mamy dwóch narratorów: wszechobecnego, obiektywnego, który wypowiada się w 3 osobie oraz subiektywnego — Magdalenę Kornblum — która w pamiętniku opowiada całą historię ze swojego punktu widzenia. Zapiski Magdaleny, autorka, zgrabnie wplotła w treść powieści, pod sam jej koniec. 

"Kamienica przy Kruczej" to powieść o różnych odcieniach miłości: do dziecka, rodziny, drugiego człowieka, ojczyzny i zwierząt oraz — według mnie o ważniejszym aspekcie — poszukiwaniu własnej tożsamości. 

Książka nie jest powieścią historyczną. Losy bohaterów są fikcją literacką osadzoną w zdarzeniach z przeszłości, ale zbudowane na opowieściach o minionych czasach. Lekturę polecam osobom, które lubią czytać powieści obyczajowe i osadzone w historii.  
   

Kategoria: Powieść obyczajowa

Liczba stron: 400

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

ISBN:978-83-7839-370-2 

Perfumy jesienne

Wrzesień przywitał nas brzydką, deszczową pogodą, dlatego nadszedł czas, aby na mojej toaletce zagościły mocniejsze i cięższe perfumy. W lipcu pokazywałam Wam, jakie zapachy wybrałam na lato — post tutaj KLIK, natomiast dzisiaj pojawi się zestaw perfum jesiennych.

1. Hugo Boss — Deep Red 

Jest to mocny, ciepły, wieczorowy zapach. Należy do kategorii kwiatowo—owocowej. W jej składzie znajdziemy czarną porzeczkę, frezję, gruszkę, czerwoną pomarańczę, wanilię, imbir, klementynkę, hibiskus, cedr i piżmo. Kształt i kolor flakonu jest nowoczesny i elegancki; podkreśla charakter kompozycji. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że — jak to widać na zdjęciach — z flakonu schodzi farba. 

2. Lou Pre — P142

Perfuma należy do kategorii orientalno—kwiatowej. Zapach łączy w sobie aromat jaśminu, piżma, mandarynki, gruszki, róży i wanilii. Wzrok przyciąga piękny, szklany flakonik. Jej zaperfumowanie to 20%. 

3. Lou Pre — P148

Perfuma należy do kategorii owocowo—kwiatowej. W jej kompozycji zapachowej znajduje się: bergamotka, kwiat pomarańczy, kwiat brzoskwini, fiołek, ylang-ylang, jaśmin i drzewo sandałowe. Jej zaperfumowanie to również 20%.

Mam jednak cichą nadzieję, że doczekamy się babiego lata i będę mogła jeszcze wrócić do zapachów letnich.