Czeskie zlepianki

Kilka lat temu znalazłam w internecie przepis na czeskie zlepianki. Upiekłam je na święta. Posmakowały. Od tamtej pory często goszczą na moim stole. Tegoroczne święta za pasem, a co za tym idzie, wieczór piątkowy minął pod znakiem pieczenia. Mam nadzieję, że ciasteczka uchowają się do Wigilii. 

Składniki:

370 gram mąki tortowej

250 gram masła

130 gram cukru

1 jajko

nutella

Wykonanie:

Z mąki, masła, cukru i jajka zagniatamy ciasto. Schładzamy je w lodówce przez 30 minut. Następnie wyjmujemy, rozwałkowujemy i wykrawamy ciastka foremką. Możemy wycinać różne kształty, ale trzeba pamiętać, że powinna być parzysta ilość, bo będziemy je sklejać. Ciastka pieczemy w temperaturze 180 stopni Celsjusza przez około 15 minut. Po ostygnięciu sklejamy nutellą i posypujemy cukrem pudrem.

Smacznego! 

Carolly Erickson "Tajemny dziennik Marii Antoniny"

Opis książki

"Wyobraźcie sobie, że w noc przed śmiercią na gilotynie Maria Antonina ukrywa w więziennej celi dziennik...
Maria Antonina, królowa Francji, żona Ludwika XVI, ścięta jak jej małżonek w dobie rewolucji francuskiej. Postać nietuzinkową, kobieta wielbiona i nienawidzona, podziwiana i wyszydzana. Wiąże się z nią wiele skandali obyczajowych, a sporo krzywdzących opinii na jej temat przeszło do historii. Carolly Erickson w niezwykle błyskotliwy sposób przemawia głosem królowej, opisując jej nadzieje i cierpienie. Oczarowani śledzimy szczegóły niezwykłego, bogatego życia - od czasów gdy nastoletnia Maria Antonina zaczęła prowadzić dziennik aż po ostatnie dni, gdy czekała na krwawe spotkanie z gilotyną."

Kolejny raz Carolly Erickson budzi w czytelnikach zainteresowanie odległą historią. Tym razem spod jej pióra wyszła opowieść — dziennik Marii Antoniny, księżniczki austriackiej, którą "poświęcono" dla celów politycznych. Miała ona być gwarantem pokoju pomiędzy Austrią a Francją.

W swoje ręce dostajemy ciekawą powieść, w której do głosu dochodzi delfina. To z jej perspektywy poznajemy długą i ciężką drogę z Wiednia do Wersalu. Jak może czuć się dziewczynka wysłana do odległej Krainy, oderwana od domu rodzinnego, znanych okolic, zwyczajów? Przed wszystkim czuje strach, przerażenie, niepewność.

Maria Antonina trafiła na nieprzychylny dwór francuski. Jej małżeństwo z Ludwikiem nie należało do łatwych. Przez 9 lat nie doczekali się potomka, dziedzica tronu. Za ten stan rzeczy, jak i za wiele innych obarczano odpowiedzialnością Austriaczkę. Delfina musiała walczyć o pozycję na dworze wersalskim. Koronacja, wbrew pozorom, nie poprawiła sytuacji. W książce nie brakuje m.in. brutalnych scen, śmierci, opisów porodu, praktyk lekarskich. Z kart powieści wyłania się obraz mądrej, dobrej kobiety, która była przede wszystkim wspaniałą, kochającą matką. Maria Antonina była również oddaną żoną. Podczas rewolucji stała u boku męża. Nie uciekła z kraju, bo on nie chciał ratować się ucieczką. Jej decyzja doprowadziła ją przed oblicze kata.

W powieści tej prawda historyczna przeplata się z fikcją literacką. Carolly Erickson umiejętnie je połączyła w zgrabną całość. Dzięki takim książkom istnieje duża szansa zainteresowania czytelników historią.  

Kategoria: Powieść historyczna

Wydawnictwo: Książnica

Liczba stron: 352

ISBN: 9788324581054

Juliet Grey "Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu"

Opis książki

"Obdarzona bardzo licznym rodzeństwem i dorastająca pod bacznym okiem dominującej cesarzowej Austrii dziesięcioletnia Maria Antonina wie, że pewnego dnia jej idylliczne dzieciństwo dobiegnie końca, a ona sama zostanie złożona na ołtarzu politycznych ambicji matki.
Nie przypuszcza tylko jednego — że ten dzień nastąpi tak szybko. Zanim jednak z rodzinnego Wiednia, gdzie czas upływa jej na radosnych zabawach z siostrami, wyruszy do lśniącego przepychem, rozplotkowanego Wersalu, musi przejść całkowitą przemianę, by Francuzi uznali ją godną objęcia roli delfiny
i poślubienia dziwnego, nieśmiałego, zaledwie o dwa lata od niej starszego chłopca, którego przeznaczeniem jest zasiąść na tronie jako Ludwik XVI. Czy znajdzie w sobie dość siły, przebiegłości
i determinacji, by stać się prawdziwą władczynią?"

Małe dzieci, szczególnie dziewczynki, uwielbiają bajki, w których głównymi bohaterkami są księżniczki i królewny. Mieszkają one w pałacach i zamkach, żyją beztrosko, a każde ich życzenie natychmiast jest spełniane. A jak jest naprawdę? Czy wiele osób byłoby chętnych zamienić z nimi swoje życie?

Od kilku lat, latem i zimą, mam okazję spacerować po pięknych ogrodach Hofburga oraz pałacu letniego Schönbrunn. Uwielbiam przechadzać się alejkami oraz podziwiać piękną panoramę, która roztacza się z Glorietty. W związku z tym, z chęcią sięgnęłam po pierwszą część trylogii Juliet Grey "Maria Antonina. Z Wiednia do Wersalu".

Główna bohaterka to postać historyczna. Chociaż była arcyksiężniczką Austrii, późniejszą królową Francji, jej życie nie było szczęśliwe. Od najmłodszych lat była "kartą przetargową". Od jej małżeństwa miała zależeć przyszłość Austrii. Dziesięcioletnia Maria Antonina wiodła beztroskie życie do czasu, gdy dowiedziała się o planach matki. Dla dobra swojej ojczyzny miała poślubić delfina Francji-Ludwika Augusta. Jednak, zanim to nastąpiło, ta mała dziewczynka musiała przejść całkowitą metamorfozę: nauczyć się biegle mówić po francusku, wyprostować zgryz, nauczyć się słynnego wersalskiego ślizgu, zmienić uczesanie. Ile to dziecko musiało wycierpieć, aby poświecić się na "ołtarzu polityki międzynarodowej"? Jak zostaje przyjęta w swojej nowej ojczyźnie? Czy poradzi sobie z intrygami dworskimi? Jak wypada dwór wersalski, najznakomitszy w ówczesnej Europie, w porównaniu z siedzibami wiedeńskimi? Pierwsza część trylogii kończy się w momencie śmierci Króla "Słońce".

Juliet Grey udało się stworzyć barwną, wielowątkową powieść, w której prawda historyczna łączy się z fikcją literacką. Poza dziejami Marii Antoniny przedstawia realia życia na dworze Habsburgów i Burbonów. Poznajemy panujące tam zwyczaje i obyczaje. Kolejny raz uświadamiamy sobie, że pod warstwą pudrów i mgiełką pachnideł skrywa się brudne ciało. Dowiadujemy się, że w Wersalu śmierdziało, bo potrzeby fizjologiczne były oddawane, tam gdzie dana osoba stała. Ludwik XV ważne decyzje podejmował pod wpływem swojej metresy, a rodzina królewska była wystawiona na widok publiczny. Jej członkowie byli niczym marionetki czy też nawet "małpki w zoo". Każdy mógł przyjść, pooglądać, dotknąć, a za plecami obmówić. Jakże idealny, w tym zestawieniu, wydawał się dwór wiedeński.

Z czystym sumieniem polecam pierwszą część trylogii o losach pięknej, a zarazem tragicznej Austriaczki. Osobiście, cieszę się, że mogę przeczytać dalsze losy Marii Antoniny.  

Kategoria: Powieść historyczna

Wydawnictwo: Bukowy Las

Liczba stron: 392

ISBN: 9788362478583

Miły prezent od Lagenko — odsłona druga

Kolejny raz zostałam mile zaskoczona przez firmę Lagenko. W jednym z majowych postów pisałam o niespodziance, jaką wówczas mi zrobili KLIK. 

Tym razem koperta skrywała w swoim wnętrzu kartkę urodzinową, kartkę świąteczną, odręcznie napisany list od właścicielki oraz pomadkę kolagenową regenerująco-odżywczą do ust spierzchniętych, wysuszonych i popękanych.

Z białej pomadki, którą otrzymałam w okolicy imienin byłam bardzo zadowolona. Popękane, suche usta szybko regenerowały się i długo utrzymywały odpowiedni stopień nawilżenia. Tym razem, dzięki marce Lagenko mam okazję wypróbować inny produkt z tej kategorii.

Co o niej pisze producent?

Bardzo lekka, bezbarwna i bezwonna o bardzo bogatym składzie. Przynosi ulgę podrażnionym, piekącym, wysuszonym ustom. Regeneruje, silnie nawilża i odżywia. Po aplikacji usta stają się piękne, miękkie i gładkie. Pomadka sprawdza się świetnie w regeneracji spierzchniętych, podrażnionych ust, jak i w codziennej ochronie przed skutkami działań słońca, mrozem, suchym powietrzem. Pozostawia transparentną warstwę ochronną. 

Moja opinia

Ładne, eleganckie, klasyczne opakowanie skrywa w sobie bezwonną pomadkę ochronną. Jest tak samo skuteczna, jak jej biała "siostra". Świetnie nawilża, pozostawia delikatną warstwę, która długo regeneruje spierzchnięte i popękane usta. Naturalne składniki odżywiają skórę i sprawiają, że jest ona w dobrej kondycji. Z jednej strony minusem jest cena — 47 zł, ale z drugiej strony w cenie tej znajdują się trzy pomadki więc koszt za jedną sztukę znacznie się obniża.

Kolejna przesyłka potwierdza osobisty stosunek właścicielki firmy Lagenko do obecnych i potencjalnych klientów.

Uzupełnianie braków w kosmetykach do pielęgnacji

Dzisiejszy post poświęcę nowym nabytkom pielęgnacyjnym, które zagościły na mojej półce w łazience.

1. Balea — żel pod prysznic i szampon dla dzieci 300 ml

Delikatnie oczyszcza i pielęgnuje skórę, nie szczypie w oczy. Kosmetyk nie zawiera silikonów i parabenów. 

2. Balea — kremowy żel pod prysznic limetka i aloes 300 ml

Kremowy żel pod prysznic zawiera ekstrakt z limetki i aloesu. Znakomicie nawilża skórę i chroni ją przed wysuszeniem. Ma cudowny, orzeźwiający zapach.

3. Balea — kremowy żel pod prysznic frozen breeze 300 ml
 

  
Zawiera ekstrakty z mrożonych malin i fiołków. Pozostawia cudowny zapach, idealny na zimowe wieczory. 

4. Balea — kremowy żel pod prysznic frost flower 300 ml

Zawiera ekstrakt z mrożonych kwiatów róży i owoców marakui. Pozostawia niezwykle zmysłowy zapach.

5. Balea — balsam do ciała frost flower 200 ml

 
Cudownie owocowo-kwiatowy balsam do ciała o zapachu mrożonej róży i owoców marakui, znakomicie nawilża i wygładza. Przeznaczony do codziennej pielęgnacji. Świetnie rozprowadza się po skórze.

 6. Balea — żel z perełkami olejku o zapachu jeżyny i kwiatów 250 ml

Doskonale myje, nawilża skórę i chroni ją przed wysychaniem. Pozostawia piękny zapach.

7. Balea — pianka do golenia z aloesem  150 ml

  
Idealna do depilacji na mokro. Świetnie nawilża skórę, pozostawia ją gładką, łagodzi podrażnienia i pielęgnuje. 

Marguerite van Geldermalsen "Żona Beduina"

Opis książki

"Niezwykła historia Marguerite van Geldermalsen. W 1978 roku pochodząca z Nowej Zelandii pielęgniarka została żoną Muhammada, beduińskiego sprzedawcy pamiątek w legendarnej Petrze. Zamieszkała w liczącej dwa tysiące lat jaskini w skalnym zboczu i żyła jak Beduinka. Nauczyła się arabskiego, przeszła na islam, urodziła troje dzieci i poznała brytyjską królową Elżbietę.

Na wiadomość, że Marguerite van Geldermalsen wychodzi za Beduina, jej przyjaciele pukali się w głowę. Najspokojniej zareagowali rodzice, którzy o wszystkim dowiedzieli się z listu, który dostali dwa miesiące po ślubie."

"Żona Beduina" Marguerite van Geldermalsen, to książka z serii "Historie prawdziwe". Gdy zobaczyłam ją w bibliotece, pomyślałam, że będzie kolejną pozycją w stylu "Białej Masajki". Myślałam, że przeczytam historię kobiety zafascynowanej egzotyką, dziką przyrodą, tubylcami, która dla takiej scenerii porzuca swoje dotychczasowe życie, aż w końcu szuka ratunku w ucieczce. Jakie było moje zdziwienie, gdy strona po stronie odkrywałam, że nie miałam racji.

Margueriete była pielęgniarką. Pochodziła z Nowej Zelandii. Uwielbiała podróże. Podczas jednej z nich, w Jordanii, a konkretnie w Petrze, poznała swojego przyszłego męża Muhammada Abdallaha. Dzieliła z nim los przez 25 lat. Wszystkie decyzje, które podejmowała były jej świadomym wyborem (nauka arabskiego, przejście na islam, przestrzeganie ramadanu). Okazało się, że jej mąż był dobrym człowiekiem. Nie próbował wpływać na jej decyzje, ani na siłę "zrobić" z niej Beduinki. To raczej ona sama chciała poznać mentalność ludzi, wśród których przyszło jej żyć. To często Muhammad musiał ją przekonywać do remontów, inwestycji. Gdy ona uciekła od cywilizacji i wiodła proste życie, np. bez bieżącej wody, on cywilizację wprowadzał do ich domu. Dochowali się trójki dzieci, co też było niespotykane wśród społeczności beduińskiej. Ich wzajemne relacje opierały się na zrozumieniu i szacunku. Przez całe wspólne życie uczyli się od siebie nawzajem. On nauczył Margueriete, że nie rzuca się resztek chleba na ziemię, bo to grzech. Ona zaś sprawiła, że Muhammad wbrew tradycji, wziął na ręce nowo narodzoną córeczkę (wg wierzeń musi minąć 40 dni od porodu).

Margueriete opisuje 8 lat swojego życia (1978-1985). Dzięki niej poznajemy zwyczaje, mentalność, zabobony, w które wierzyli mieszkańcy Petry, jej drugiej ojczyzny. Opisuje nam stroje, wygląd mieszkań (jaskiń i namiotów), swoją pracę w ambulatorium. Opowiada też o niezwykłej gościnności charakteryzującej Beduinów. Mnie urzekły również piękne opisy malowniczej Jordanii. Do książki dołączono kolorową wkładkę ze zdjęciami pochodzącymi z albumu autorki.

Podsumowując można napisać, że jest to opowieść o niezwykłej kobiecie, o przystosowaniu się do innej kultury, wreszcie o odnalezieniu swojego miejsca na ziemi. Książkę polecam tym, którzy interesują się kulturą Bliskiego Wschodu, lubią podróże, zwłaszcza te egzotyczne, oraz z zainteresowaniem śledzą historie z życia wzięte.  

Kategoria: autobiografia/pamiętnik

Wydawnictwo: Imprint

Liczba stron: 328

ISBN: 9788361171362 

Projekt denko — listopad 2015 rok

Z małym poślizgiem przychodzę z kolejnym projektem denko. W tym miesiącu wykończyłam kilka dobrych produktów, ale również wśród pustaków znalazły się buble, do których już nie wrócę.

Yves Rocher — Szampon ułatwiający rozczesywanie 3 w 1 z wyciągiem z lipy

Kupiłam go z myślą o córce, ale sama też kilka razy umyłam nim włosy. Produkt ma przyjemny zapach i faktycznie działa dyscyplinująco na włosy, które po nim łatwiej się rozczesują. Na pewno kupię go ponownie.

Balea — Kremowy żel pod prysznic

Gęsty, wydajny kosmetyk. Nie wysusza skóry, a przy tym pięknie pachnie. Obecnie używam innego żelu z tej serii i też jestem zadowolona.

Marion — Satynowe mleczko do kręconych włosów
Jedyny produkt przeznaczony do włosów kręconych, który pozostał u mnie na dłużej. W moim przypadku sprawdziły się wszystkie obietnice producenta: mleczko podkreśla loki, nawilża, wygładza i zwiększa elastyczność włosów. Na mojej półce w łazience stoi kolejne, piąte opakowanie. W najbliższej przyszłości nie zamierzam z niego rezygnować.

 

Bioderma — Antybakteryjny żel do mycia twarzy
Dłuższa opinia na temat tego produktu znajduje się TUTAJ. Sebium i kremy Cicabio to moi zdecydowani faworyci!

Lirene —  Odżywcze mleczko do demakijażu twarzy i oczu
Jak dla mnie to produkt na NIE! Męczyłam się z nim przez cały rok. Niby nie zrobił mi żadnej krzywdy, ale stanowczo nie odpowiada mi formuła mleczka do demakijażu. Nie lubię uczucia lepkości podczas zmywania makijażu, a tego typu produkty, takie uczucie właśnie pozostawiają. Nigdy więcej do niego nie wrócę.

Avon — Pachnąca mgiełka różowa stokrotka & sycylijska cytryna
Kosmetyk ten kupiłam z ciekawości i raczej na tym jednym spotkaniu moja znajomość z mgiełkami zakończy się. Stwierdzam, że dla mnie to zbędny gadżet. Myślę, że podobny efekt uzyskam, wlewając do pustej buteleczki z atomizerem zwykłą wodę.

Bioderma — Cicabio Pomade i Cicabio Creme
Dłuższa recenzja na temat moich ulubionych kremów TUTAJ. Uwielbiam je i raczej szybko zdania nie zmienię. 

Bielenda — Multifunkcyjny krem CC 10w1
Lekki, nietłusty krem, który szybko się wchłaniał, nie zatykał porów i nie uczulił mnie. Idealnie sprawdził się pod makijaż. Ogólnie jestem z niego zadowolona. Być może wrócę jeszcze do niego.

Avon — Boost it
Wodoodporny tusz do rzęs, który według producenta ma naturalnie zwiększać ich objętość. Faktycznie nie pozostawia grudek, nie osypuje się, wytrzymuje cały dzień, ale osobiście nie lubię małych silikonowych szczoteczek. Moje próby polubienia się z nimi utwierdzają mnie tylko w przekonaniu, że jest to niemożliwe. Niemniej jednak myślę, że zwolenniczki silikonów będą zadowolone z tego tuszu.

Yves Rocher —  Wodoodporny tusz zwiększający objętość rzęs
Niby kosmetyk sprawdził mi się, bo był faktycznie wodoodporny, nie sklejał rzęs i nie pozostawiał grudek, ale nie polubiłam go i na pewno więcej do niego nie wrócę.